Ciche odchodzenie
Robienie wyłącznie tego, czego ściśle wymaga rola, bez wykraczania poza obowiązki.
Ciche odchodzenie opisuje pracowników, którzy decydują się robić wyłącznie to, czego formalnie wymaga ich rola, rezygnując z dodatkowego, uznaniowego wysiłku — zostawania po godzinach, brania na siebie więcej, wykraczania poza to, czego się od nich oczekuje — który w wielu miejscach pracy stał się normą. Mimo nazwy nie oznacza to rezygnacji z pracy.
Termin ten stał się popularny jako skrót określający stawianie granic i ochronę równowagi między życiem zawodowym a prywatnym, szczególnie po pandemii. Dla pracodawców może sygnalizować brak zaangażowania, niejasne oczekiwania, nie do opanowania obciążenie pracą lub poczucie, że dodatkowy wysiłek nie jest doceniany.
Zamiast traktować to jako problem dyscyplinarny, quiet quitting najlepiej postrzegać jako sygnał do zbadania zaangażowania, obciążenia pracą i wynagrodzenia. Szczere rozmowy jeden na jeden, sprawiedliwe docenianie i realistyczne projektowanie ról znacznie skuteczniej odpowiadają na przyczyny leżące u podstaw niż nacisk na większy wysiłek.
